Χρόνος και όρια
«Τα προλαβαίνω όλα για όλους, εκτός από μένα.»
Δουλειά, σπίτι, παιδιά, γονείς, φίλες που σε χρειάζονται. Η μέρα γεμίζει με τις ανάγκες των άλλων και στο τέλος της για σένα δεν μένει τίποτα. Αν σου ακούγεται γνώριμο, δεν είσαι η μόνη.


Αυτοπεποίθηση
«Ξέρω τι αξίζω, αλλά δεν το πιστεύω.»
Οι άλλοι βλέπουν μια γυναίκα ικανή, που τα βγάζει πέρα. Εσύ βλέπεις όσα δεν έκανες αρκετά καλά. Πριν από κάθε νέο βήμα ακούς μια φωνή να ρωτά «ποια νομίζεις ότι είσαι;».
Αναβλητικότητα
«Θα το ξεκινήσω τη Δευτέρα. Περνούν οι Δευτέρες.»
Το γυμναστήριο, τα αγγλικά, εκείνη η αίτηση, το ξεκαθάρισμα της ντουλάπας. Ξέρεις τι θέλεις να κάνεις, αλλά κάτι σε κρατά. Κάθε φορά που το αναβάλλεις, νιώθεις λίγο πιο βαριά.


Μια απόφαση
«Να μείνω ή να φύγω; Το σκέφτομαι ξανά και ξανά.»
Μια δουλειά που δεν σε γεμίζει, μια μετακόμιση, μια σχέση, ένα νέο ξεκίνημα. Το σκέφτεσαι ξανά και ξανά, ρωτάς τις φίλες σου, γράφεις υπέρ και κατά. Στο τέλος της μέρας είσαι πάλι στο ίδιο σημείο.
Ενοχές
«Αν κάνω κάτι για μένα, νιώθω ότι στερώ από τους άλλους.»
Μια ώρα για περπάτημα, ένας καφές με φίλη, ένα σεμινάριο που θέλεις. Πριν καν το χαρείς, έρχονται οι ενοχές: για το σπίτι, για τα παιδιά, για τη δουλειά που περιμένει.


Τελειομανία
«Αν δεν είναι τέλειο, καλύτερα να μην το κάνω.»
Όλα πρέπει να είναι σωστά: η δουλειά, το σπίτι, η εμφάνιση, το τραπέζι της Κυριακής. Οι άλλοι σε θαυμάζουν. Εσύ είσαι κουρασμένη και ποτέ ευχαριστημένη.
Νέο ξεκίνημα
«Είναι πια αργά για μένα; Ποτέ δεν είναι αργά.»
Τα παιδιά μεγάλωσαν, η δουλειά άλλαξε, έρχεται η σύνταξη ή απλώς νιώθεις ότι θέλεις κάτι άλλο. Μαζί με τη λαχτάρα έρχεται και η φωνή: «σε αυτή την ηλικία;». Η απάντησή μου είναι απλή: ποτέ δεν είναι αργά.

Δεν είσαι σίγουρη από πού να ξεκινήσεις;
Κάνε τον Τροχό της Ζωής: μια σύντομη αυτοαξιολόγηση σε οκτώ τομείς της ζωής σου, τρία λεπτά. Οι απαντήσεις σου μένουν στη συσκευή σου.
Ας ξεκινήσουμε
Όταν νιώσεις έτοιμη, διάλεξε μέρα και ώρα. Η πρώτη συνεδρία είναι η αρχή και όχι δέσμευση.
